Przegląd dysfunkcji rozkurczowej lewej komory: objawy i leczenie

Autor artykułu: Victoria Stoyanova, lekarz II kategorii, kierownik laboratorium w centrum diagnostyczno-leczniczym (2015–2016).

Z tego artykułu dowiesz się: wszystkie ważne o dysfunkcji rozkurczowej lewej komory. Powody, dla których ludzie mają takie naruszenie serca, jakie objawy powodują tę chorobę. Niezbędne leczenie, jak długo należy to zrobić, czy można go całkowicie wyleczyć.

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory (w skrócie DDLS) jest niewystarczającym napełnieniem komory krwią podczas rozkurczu, tj. Okresem rozluźnienia mięśnia sercowego.

Ta patologia jest częściej diagnozowana u kobiet w wieku emerytalnym, cierpiących na nadciśnienie tętnicze, przewlekłą niewydolność serca (w skrócie CHF) lub inne choroby serca. U mężczyzn dysfunkcja lewej komory jest wykrywana znacznie rzadziej.

Przy takim naruszeniu funkcji mięśnia sercowego nie jest w stanie całkowicie się zrelaksować. Z tego zmniejsza się pełnia krwi komory. Taka dysfunkcja lewej komory wpływa na cały okres cyklu bicia serca: jeśli podczas rozkurczu komora była niedostatecznie wypełniona krwią, to podczas skurczu (skurcz mięśnia sercowego) aorta również byłaby nieco wypchnięta. Wpływa to na funkcjonowanie prawej komory, prowadzi do powstawania zastoju krwi, dalszego rozwoju zaburzeń skurczowych, przeciążenia przedsionków i CHF.

Ta patologia jest leczona przez kardiologa. Możliwe jest przyciągnięcie do procesu leczenia innych wąskich specjalistów: reumatologa, neurologa, rehabilitanta.

Całkowite pozbycie się takiego naruszenia nie działa, ponieważ często jest wywoływane przez pierwotną chorobę serca lub naczyń krwionośnych lub ich pogorszenie wieku. Rokowanie zależy od rodzaju dysfunkcji, obecności chorób towarzyszących, dokładności i terminowości leczenia.

Jaka jest dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1 i jak leczyć tę chorobę?

Kiedy diagnozuje się dysfunkcję rozkurczową lewej komory typu 1, co to jest, jaki jest objaw choroby, jak diagnozować chorobę - pytania, które interesują pacjentów z takim problemem serca. Dysfunkcja rozkurczowa jest patologią, w której proces krążenia krwi jest zaburzony w czasie rozluźnienia mięśnia sercowego.

Naukowcy udokumentowali, że zaburzenia czynności serca są najczęstsze u kobiet w wieku emerytalnym, a mężczyźni rzadziej otrzymują tę diagnozę.

Krążenie krwi w mięśniu sercowym występuje w trzech etapach:

  1. 1. Rozluźnienie mięśni.
  2. 2. Wewnątrz przedsionków występuje różnica ciśnień, dzięki której krew porusza się powoli do lewej komory serca.
  3. 3. Jak tylko nastąpi skurcz mięśnia sercowego, pozostała krew dramatycznie wpływa do lewej komory.

Z wielu powodów ten usprawniony proces kończy się niepowodzeniem, powodując upośledzenie funkcji rozkurczowej lewej komory.

Przyczyn występowania tej choroby może być wiele. Jest to często połączenie kilku czynników.

Choroba występuje w tle:

  1. 1. Zawał serca.
  2. 2. Wiek emerytalny.
  3. 3. Otyłość.
  4. 4. Dysfunkcja mięśnia sercowego.
  5. 5. Naruszenia przepływu krwi z aorty do komory serca.
  6. 6. Nadciśnienie tętnicze.

Większość chorób serca wywołuje dysfunkcję rozkurczową lewej komory. Na ten najważniejszy mięsień negatywnie wpływa uzależnienie, takie jak nadużywanie alkoholu i palenie, a miłość do kofeiny powoduje również dodatkowe obciążenie serca. Środowisko ma bezpośredni wpływ na stan tego ważnego organu.

Choroba jest podzielona na 3 typy. Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1 jest z reguły zmianą w pracy organów na tle osób starszych, w wyniku czego objętość krwi w mięśniu sercowym zmniejsza się, ale objętość krwi wyrzucana przez komorę, przeciwnie, jest zwiększona. W rezultacie zakłóca się pierwszy etap pracy dopływu krwi - rozluźnienie komory.

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 2 jest naruszeniem ciśnienia przedsionkowego, wewnątrz lewej jest wyższa. Wypełnianie komór serca krwią następuje z powodu różnicy ciśnień.

Choroby typu 3 związane ze zmianami w ścianach ciała, tracą elastyczność. Ciśnienie przedsionka jest znacznie wyższe niż normalnie.

Objawy dysfunkcji lewej komory mogą nie manifestować się przez długi czas, ale jeśli nie leczysz patologii, pacjent doświadczy następujących objawów:

  1. 1. Skrócenie oddechu, które występuje po aktywności fizycznej i spokojnym stanie.
  2. 2. Kołatanie serca.
  3. 3. Kaszel bez powodu.
  4. 4. Uczucie ucisku w klatce piersiowej, możliwy brak powietrza.
  5. 5. Ból serca.
  6. 6. Obrzęk nóg.

Po tym, jak pacjent skarży się lekarzowi na objawy charakterystyczne dla dysfunkcji lewej komory, przepisuje się szereg badań. W większości przypadków praca z pacjentem jest wąskim specjalistą kardiologiem.

Przede wszystkim lekarz wyznacza ogólne testy, na podstawie których ocenia się pracę organizmu jako całości. Przechodzą biochemię, ogólną analizę moczu i krwi, określają poziom potasu, sodu, hemoglobiny. Lekarz oceni pracę najważniejszych narządów ludzkich - nerek i wątroby.

W przypadku podejrzenia, badania tarczycy zostaną przypisane do wykrywania poziomów hormonów. Często zaburzenia hormonalne mają negatywny wpływ na całe ciało, podczas gdy mięsień sercowy musi radzić sobie z podwójną pracą. Jeśli przyczyna dysfunkcji leży dokładnie w zakłóceniach gruczołu tarczowego, endokrynolog zajmie się leczeniem. Dopiero po dostosowaniu poziomu hormonów mięsień sercowy powróci do normy.

Badania EKG są główną metodą diagnozowania problemów o podobnym charakterze. Procedura trwa nie dłużej niż 10 minut, elektrody są zainstalowane na klatce piersiowej pacjenta, która odczytuje informacje. Podczas monitorowania EKG pacjent musi przestrzegać kilku zasad:

  1. 1. Oddychanie powinno być spokojne.
  2. 2. Nie możesz zacisnąć, musisz rozluźnić całe ciało.
  3. 3. Zaleca się poddanie zabiegu na czczo, po zjedzeniu posiłku powinno trwać 2-3 godziny.

W razie potrzeby lekarz może przepisać EKG metodą Holtera. Wynik takiego monitorowania jest bardziej dokładny, ponieważ urządzenie odczytuje informacje w ciągu dnia. Specjalny pasek z kieszenią na urządzenie jest przymocowany do pacjenta, a elektrody są zamontowane i zamocowane na klatce piersiowej i plecach. Głównym zadaniem jest prowadzenie normalnego życia. EKG jest w stanie wykryć nie tylko DDZH (dysfunkcję rozkurczową lewej komory), ale także inne choroby serca.

Jednocześnie z EKG przypisuje się USG serca, które jest w stanie wizualnie ocenić stan narządu i monitorować przepływ krwi. Podczas zabiegu pacjent jest umieszczany po lewej stronie i prowadzony do czujnika klatki piersiowej. Nie jest wymagane żadne przygotowanie do USG. Badanie jest w stanie zidentyfikować wiele wad serca, wyjaśnić bóle w klatce piersiowej.

Lekarz diagnozuje na podstawie ogólnych analiz, monitorowania EKG i USG serca, ale w niektórych przypadkach wymagane jest przedłużone badanie. Pacjent może mieć EKG po wysiłku, prześwietlenie klatki piersiowej, MRI mięśnia sercowego i koronarografię.

Sosudinfo.com

Ludzkie serce jest dość skomplikowanym organem, w którym wszystkie jego elementy z pełną odpowiedzialnością wykonują swoje specyficzne zadanie. Każdy etap tej pracy jest bardzo ważny dla żywotnej aktywności całego organizmu. Serce jest rodzajem pompy, która pompuje krew z tętnic i naczyń i wrzuca ją do aorty. Jedna z głównych funkcji w tym mechanizmie wytwarza komory rozkurczowe. Odpowiada za moment ucisku mięśni serca, który przeplata się ze stanem relaksu.

Przyczyny i mechanizm choroby

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory jest procesem, w którym mięśnie serca nie mogą w pełni się rozluźnić, dzięki czemu organizm otrzymuje niewystarczającą ilość krwi, której potrzebuje. Podczas normalnej pracy serca istnieją takie etapy:

  • rozluźnienie mięśnia sercowego;
  • ruch krwi wzdłuż określonej drogi;
  • nasycenie krwi wszystkimi niezbędnymi składnikami serca.

Gdy rozkurczowa funkcja lewej komory zakłóca proces napełniania krwią w chwili jej rozluźnienia. Ciało chce naprawić tę sytuację i aby wypełnić niedobór krwi, lewe atrium pracuje maksymalnie, aby wypełnić lukę w obecnej sytuacji. W wyniku tak ciężkiej pracy wzrasta, a ta sytuacja prowadzi do jej przeciążenia. Stałe wysokie ciśnienie krwi i niedokrwienie mięśnia sercowego są najczęstszymi przyczynami tej choroby.

Dysfunkcję rozkurczową lewej komory typu 1 obserwuje się w większym stopniu u osób starszych, zwłaszcza u kobiet. Głównymi przyczynami dysfunkcji rozkurczowej lewej komory są:

  1. Niedokrwienie mięśnia sercowego.
  2. Nadciśnienie.
  3. Zaawansowany wiek.
  4. Nadwaga.
  5. Zwężenie aorty.

Brak elastyczności tkanki mięśniowej serca, co prowadzi do dysfunkcji kurczenia się i rozluźnienia, jest głównym czynnikiem choroby. Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory może wystąpić zarówno u dorosłych, jak i noworodków. Szczególne traktowanie nie jest tutaj konieczne, taki stan nie stanowi wielkiego zagrożenia, z wyjątkiem wcześniactwa niemowlęcia lub w przypadku, gdy dziecko cierpi z powodu głodu tlenowego.

Należy wyraźnie rozróżnić między dysfunkcją rozkurczową a rozkurczową niewydolnością serca. Jeśli drugi termin obejmuje pierwszy termin, wówczas dysfunkcja rozkurczowa nie zawsze oznacza niewydolność serca.

Objawy i rodzaje chorób

Hipertroficzna lub rozkurczowa dysfunkcja lewej komory typu 1 jest najczęstszym wariantem choroby. Choroba w początkowych stadiach może rozwijać się prawie bezobjawowo. Osoba nie czuje absolutnie żadnego dyskomfortu. Serce dostosowuje się do zmian i działa przy większym obciążeniu. Hipertrofia polega na zmniejszeniu pompowania krwi z tętnicy płuc do komory podczas jej napełniania. Główne objawy choroby to:

  • duszność z aktywnymi działaniami w początkowej fazie, z postępem choroby - duszność w każdych warunkach;
  • kołatanie serca;
  • kaszel, który wzrasta w pozycji poziomej;
  • arytmia;
  • w nocy czuję się słabo.

Należy również zwrócić uwagę na częstość występowania tej choroby: u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym dysfunkcja rozkurczowa lewej komory występuje w 50–90% przypadków, dlatego bardzo ważne jest monitorowanie ich wysokiego ciśnienia krwi. Ponadto objawy tej choroby pojawiają się w prawie każdej chorobie serca.

Diagnoza, zapobieganie i leczenie choroby

Problem wczesnej diagnozy choroby przejawia się w tym, że niemal niemożliwe jest natychmiastowe rozpoznanie choroby, a najczęściej pacjenci szukają pomocy już na późniejszych etapach, kiedy rozpoczyna się poważna choroba. Z reguły dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1 występuje ze względu na zmiany związane z wiekiem i charakteryzuje się przepływem bezobjawowym. Najczęściej choroba jest wykrywana u osób starszych niż czterdzieści pięć lat.

Niestety, dziś leczenie dysfunkcji rozkurczowej lewej komory nie ma jasnego schematu, dlatego eksperci zalecają następujące główne kroki w podejściu do rozwiązania tego problemu:

  1. Całkowite zaprzestanie palenia.
  2. Stała kontrola wysokiego ciśnienia.
  3. Normalizacja serca.
  4. Maksymalna redukcja soli i wody w diecie;
  5. Zmniejszenie nadwagi.
  6. Aktywny tryb życia, gimnastyka, chodzenie na świeżym powietrzu.
  7. Właściwe zbilansowane żywienie z obowiązkowym dodatkiem witamin i minerałów.

Skuteczne leczenie choroby zależy od terminowej i prawidłowej diagnozy. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na czynniki, które przyczyniają się do rozwoju dysfunkcji rozkurczowej lewej komory. Główne leki stosowane w leczeniu choroby to:

  1. Leki, których głównym działaniem jest leczenie nadciśnienia, usprawniają mechanizm odżywiania komórek mięśni serca.
  2. Leki, które mają pozytywny wpływ na poprawę elastyczności mięśnia sercowego, zmniejszając ciśnienie.
  3. Leki, które ułatwiają manifestację duszności i normalizują ciśnienie krwi, dzięki usuwaniu płynu z organizmu.
  4. Leki, które pomagają zmniejszyć ilość wapnia, również zmagają się z objawami nadciśnienia.
  5. Leki przepisywane wyłącznie w celu dokładnego rozpoznania choroby wieńcowej. Są one również przepisywane, jeśli pierwsza grupa leków nie jest odpowiednia.

Diagnoza i leczenie w początkowej fazie choroby pomagają zapobiegać nieodwracalnym procesom w ludzkim ciele. Funkcję rozkurczową lewej komory można określić za pomocą następujących metod:

  • RTG jamy klatki piersiowej, przez które ustalane są główne oznaki wzrostu ciśnienia w układzie tętnicy płucnej;
  • elektrokardiografia umożliwia wykrycie obecności zmian w mięśniu sercowym, oznak niedostatecznego zaopatrzenia w tlen;
  • dwuwymiarowa echokardiografia z badaniem przepływu krwi w naczyniach, dzięki której można uzyskać wiarygodne informacje o obecności choroby w organizmie;
  • ventrikulografia radionuklidowa, za pomocą tej metody, rozpoznaje się naruszenia kurczliwości mięśnia sercowego. Ta metoda jest wskazana w przypadku nieudanych odczytów echokardiograficznych.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że drobne nieprawidłowości w mięśniu sercowym, zwłaszcza gdy objawy nie są wyraźnie widoczne, nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego. Ale w rzeczywistości, jeśli nie rozpoczniesz właściwego leczenia dysfunkcji rozkurczowej lewej komory w odpowiednim czasie, może to prowadzić do poważnych konsekwencji, przejawiających się w postaci zaburzeń rytmu, dużych spadków ciśnienia krwi i innych, delikatnie mówiąc, nieprzyjemnych chwil. Dlatego konieczne jest staranne rozważenie problemów zdrowotnych, uwzględnienie wszystkich czynników i zagrożeń, które mogą prowadzić do poważnej choroby, a jeśli masz jakiekolwiek podejrzenia, skontaktuj się ze specjalistą w celu uzyskania pomocy, szczególnie u osób z wrodzoną niewydolnością serca lub chorobą serca.

Jak objawia się dysfunkcja rozkurczowa lewej komory?

Ludzkie serce reprezentowane jest przez cztery kamery, których praca nie zatrzymuje się na minutę. Dla rekreacji organ wykorzystuje przerwy między skurczami - rozkurczami. W tych chwilach wydziały serca rozluźniają się jak najwięcej, przygotowując się do nowego skurczu. Aby ciało mogło być w pełni zaopatrywane w krew, konieczna jest wyraźna, skoordynowana aktywność komór i przedsionków. Jeśli faza relaksacji jest zakłócona, jakość rzutu serca pogarsza się, a serce bez wystarczającego odpoczynku zużywa się bardziej. Jedną z powszechnych patologii związanych z zaburzeniem funkcji relaksacji jest „dysfunkcja rozkurczowa lewej komory” (DDLS).

Co to jest dysfunkcja rozkurczowa?

Funkcja rozkurczowa lewej komory jest następująca: podczas relaksacji ta sekcja jest wypełniona krwią, aby dalej przekazywać ją do miejsca przeznaczenia, zgodnie z ciągłym cyklem serca. Z przedsionków krew przenosi się do komór, a stamtąd do narządów i tkanek. Prawa połowa serca odpowiada za mały krąg krążenia krwi, a lewa za duży. Lewa komora uwalnia krew do aorty, dostarczając tlen do całego ciała. Zużyta krew wraca do serca z prawego przedsionka. Następnie przemieszcza się przez prawą komorę do płuc, aby uzupełnić tlen. Wzbogacony przepływ krwi ponownie trafia do serca, kierując się w lewe przedsionek, który wpycha go do lewej komory.

Tak więc ogromny ładunek jest umieszczony na lewej komorze. Jeśli dojdzie do dysfunkcji tej komory, wszystkie narządy i układy będą cierpieć z powodu braku tlenu i składników odżywczych. Rozkurczowa patologia lewej komory jest związana z niezdolnością tego działu do pełnej absorpcji krwi: jama serca nie jest całkowicie wypełniona lub proces ten jest bardzo powolny.

Mechanizm rozwoju

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory rozwija się, gdy co najmniej jeden z kolejnych etapów wzbogacania komory serca krwią podczas rozkurczu zostaje naruszony.

  1. Tkanki mięśnia sercowego wchodzą w fazę relaksacji.
  2. Istnieje bierny przepływ krwi z przedsionka do jamy komorowej z powodu spadku ciśnienia w komorach.
  3. Atrium wykonuje ruch skurczowy, uwalniając się od reszty krwi, wpychając go do lewej komory.

W wyniku nieprawidłowego rozluźnienia lewej komory, krążenie krwi pogarsza się, mięsień sercowy ulega negatywnym zmianom strukturalnym. Rozwija się przerost ścian mięśni, ponieważ serce próbuje wypełnić brak rzutu serca intensywniejszą aktywnością.

Klasyfikacja naruszenia

W jego rozwoju dysfunkcja rozkurczu lewej komory przechodzi przez kilka etapów. Każdy z nich ma swoje własne cechy charakterystyczne i charakteryzuje się innym stopniem zagrożenia.

To jest początkowy etap patologii. Dysfunkcja rozkurczowa komory lewej komory według pierwszego typu koreluje z nieznacznie opóźnioną fazą relaksacji. Większość krwi wchodzi do jamy w procesie relaksacji, zmniejszając jednocześnie lewe przedsionek. Osoba nie czuje manifestacji naruszeń, oczywiste znaki można zidentyfikować tylko na EchoCg. Ten etap nazywany jest również hipertroficznym, ponieważ występuje na tle przerostu mięśnia sercowego.

  • Stopień przeciętnego pseudonormalnego stadium (typ 2).

Zdolność lewej komory do relaksacji pogarsza się. Ma to odzwierciedlenie w pojemności minutowej serca. Aby zrekompensować brak przepływu krwi, lewe przedsionek działa w trybie rozszerzonym. Zjawisku temu towarzyszy zwiększone ciśnienie w tej wnęce i wzrost wielkości ściany mięśniowej. Teraz nasycenie lewej komory krwią zapewnia różnica ciśnień wewnątrz komór. Osoba doświadcza objawów wskazujących na przekrwienie płuc i niewydolność serca.

  • Etap jest restrykcyjny, z poważnymi naruszeniami (3. typ).

Ciśnienie w atrium, znajdujące się po lewej stronie, znacznie wzrasta, ściany lewej komory są zagęszczone, tracą elastyczność. Naruszeniom towarzyszą ciężkie objawy stanu zagrażającego życiu (zastoinowa niewydolność serca). Obrzęk płuc, astma sercowa jest możliwa.

Dysfunkcja lub awaria?

Konieczne jest odróżnienie pojęcia „dysfunkcji rozkurczowej lewej komory” od „niewydolności lewej komory”. W pierwszym przypadku nie ma oczywistego zagrożenia dla życia pacjenta, jeśli patologia znajduje się na pierwszym etapie. Złożonemu schorzeniu można uniknąć poprzez odpowiednie leczenie dysfunkcji rozkurczowej jamy lewej komory pierwszego typu. Serce nadal działa prawie niezmienione, funkcja skurczowa nie jest zaburzona.

Niewydolność serca powstaje jako powikłanie zaburzeń rozkurczowych.

Jest to poważniejsza choroba, nie można jej wyleczyć, zmiany są nieodwracalne, a konsekwencje są śmiertelne. Innymi słowy, te dwa terminy są ze sobą powiązane w następujący sposób: dysfunkcja jest pierwotna, a niepowodzenie jest drugorzędne.

Symptomatologia

Oznaki dysfunkcji rozkurczowej lewej komory dają się odczuć, gdy już w ciele rozpoczęły się poważne zmiany. Lista charakterystycznych objawów:

  • Kołatanie przyspiesza zarówno w stanie aktywnym, jak i cichym.
  • Osoba nie może wziąć głębokiego oddechu, jak gdyby klatka piersiowa była zwężona.
  • Ataki suchego kaszlu wskazują na stagnację w płucach.
  • Każdy mały wysiłek przychodzi z trudem.
  • Skrócenie oddechu ma miejsce zarówno podczas ruchu, jak iw spoczynku.
  • Wzrost bezdechu sennego jest również wskaźnikiem problemów w lewej komorze.
  • Kolejnym znakiem jest obrzęk nóg.

Powody

Głównymi przyczynami pogorszenia relaksacji lewej komory są przerost jej ścian i utrata elastyczności. Różne czynniki prowadzą do tego warunku:

  • nadciśnienie;
  • zwężenie aorty;
  • kardiomiopatia;
  • zaburzenia rytmu serca;
  • niedokrwienie mięśnia sercowego;
  • zmiany wieku;
  • płeć (kobiety są bardziej podatne);
  • nieprawidłowy stan tętnic wieńcowych;
  • zwężające zapalenie osierdzia;
  • nadwaga;
  • cukrzyca;
  • wady serca;
  • atak serca

leczenie

Istota leczenia dysfunkcji rozkurczowej ściany lewej komory ogranicza się do przywrócenia krążenia krwi. Do tego potrzebujesz:

  • wyeliminować tachykardię;
  • utrzymywać normalne ciśnienie krwi;
  • normalizować metabolizm w mięśniu sercowym;
  • zminimalizować zmiany hipertroficzne.

Lista podstawowych leków stosowanych w celach leczniczych:

  • blokery receptorów nadnerczy;
  • inhibitory kanału wapniowego;
  • leki z grupy sartanów i azotanów;
  • glikozydy nasercowe;
  • środki o działaniu moczopędnym;
  • Inhibitory ACE.

Do najczęściej stosowanych leków należą: „Carvedilol”, „Digoxin”, „Enalapril”, „Diltiazem”.

Możliwe jest zdiagnozowanie dysfunkcji rozkurczowej głównie za pomocą EchoCG, Echokardiografii, uzupełnionej badaniem dopplerowskim, EKG, badaniami laboratoryjnymi.

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory jest patologią wymagającą szczególnej uwagi. Niedostosowanie się do lekarza w odpowiednim czasie może okazać się bezstronnym rokowaniem dla osoby: niepełnosprawność lub śmierć. Osoby z chorobami układu krążenia w wywiadzie powinny szczególnie uważnie monitorować swoje zdrowie. Wraz z główną terapią lekową w leczeniu zaburzeń mięśnia sercowego zalecane są domowe środki zaradcze. Przepisy tradycyjnej medycyny w dużych ilościach można znaleźć w Internecie.

Dysfunkcja rozkurczowa typów lewej, 1, 2, 3 komory: przyczyny i objawy, leczenie i prognozowanie życia

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory jest naruszeniem uwalniania krwi do wielkiego koła z odpowiedniej komory z powodu niewystarczającego wypełnienia w czasie rozluźnienia narządu mięśniowego.

Choroba niesie ze sobą wielkie zagrożenie dla zdrowia z powodu wzrastającego niedokrwienia wszystkich tkanek, w tym serca.

Rozwija się przewlekła niewydolność serca (CHF), występują wyraźne objawy procesu patologicznego. Jakość życia jest znacznie zmniejszona.

Konieczne jest szybkie działanie, ponieważ choroba prowadzi do śmierci lub poważnej niepełnosprawności w perspektywie kilku lat.

Istotą leczenia jest wyeliminowanie pierwotnej przyczyny procesu patologicznego. W początkowej fazie przeprowadza się ją w warunkach stacjonarnych, następnie wskazana jest obserwacja ambulatoryjna i wspomagająca farmakoterapia. Być może na całe życie.

Mechanizm rozwoju

Naruszenie funkcji rozkurczowej lewej komory - wynik wrodzonej lub nabytej choroby serca, nadciśnienia, ogólnego osłabienia mięśnia sercowego, które rozwinęło się w wyniku czynników wegetatywnych lub opóźnionego procesu zapalnego.

Istotą choroby jest naruszenie przepływu krwi do aorty, a od niej do dużego koła.

W chwili rozluźnienia płynna tkanka łączna w niewystarczających ilościach wchodzi do lewej komory, ponieważ jej ściany są albo pogrubione, albo nieelastyczne.

Odpowiednio, w skurczu, gdy struktury serca są zmniejszone, objętość krwi jest niewystarczająca, aby zapewnić odpowiednie odżywianie.

Cierpią nie tylko systemy zdalne. Problemy zaczynają się od samego serca. Niewielka ilość płynnej tkanki przepływa przez tętnice wieńcowe. Stąd niedożywienie, niedokrwienie, stopniowa śmierć komórek funkcjonalnych.

Proces cały czas się porusza. Bez wykwalifikowanej pomocy prawdopodobieństwo odzyskania wynosi zero. Niepełnosprawność lub śmierć przyjdzie w perspektywie kilku lat.

Klasyfikacja

Typizacja procesu odbywa się zgodnie z formami, czyli dominującym odchyleniem organicznym w tkankach serca. Można również powiedzieć, że następująca metoda rozróżniania między stanem, w zależności od wagi i zakresu naruszeń.

  • Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1. Lub odmiana hipertroficzna.

Rozwija się u pacjentów ze stosunkowo łagodnymi postaciami patologii sercowo-naczyniowych. Na przykład nadciśnienie tętnicze, wypadanie zastawki mitralnej, początkowe fazy kardiomiopatii.

Proces pierwszego typu charakteryzuje się upośledzonym napięciem mięśnia sercowego. Mięsień sercowy nie jest w stanie rozluźnić się w rozkurczu. Mięśnie są napięte, nie pozwalają na normalne przemieszczanie się krwi przez komórki.

Prędzej czy później dysfunkcja nabiera bardziej niebezpiecznych cech, staje się stabilna. Pierwszy typ daje minimalne ryzyko śmierci, bez postępów leczenia w ciągu 1-2 lat.

Objawowy rozmazany może być całkowicie nieobecny lub ukryty jako główny proces patologiczny.

  • Widok pseudo-normalny. Jeśli DDLS typu 1 charakteryzuje się brakiem defektów organicznych w mięśniu sercowym, jest to określane przez osłabienie mięśnia sercowego w wyniku rozpadu tkanki.

Zazwyczaj początek dysfunkcji rozkurczowej typu 2 poprzedza przeniesiony atak serca lub obecna dusznica bolesna (niewydolność wieńcowa).

Symptomatologia jest obecna, jest wyraźna, ale niespecyficzna. Towarzysząc pacjentowi w sposób ciągły, napad napływowy jest nietypowy, ponieważ nie ma okresów zaostrzeń.

Począwszy od tego etapu, nie można już radykalnie pomóc pacjentowi. Ponieważ główna diagnoza jest zazwyczaj trudna. To jest kardioskleroza, miopatia i inne.

  • Restrykcyjna forma trzeciego rodzaju naruszenia. Charakteryzuje się naruszeniem elastyczności i elastyczności lewej komory.

Ponieważ mięsień sercowy nie jest w stanie kurczyć się tak jak powinien, występuje ciężka niewydolność serca.

Rozwój tego typu dysfunkcji trwa od 4 do 6 lat, czasami mniej.

Faza końcowa nie podlega korekcie. Maksimum, jakiego można się spodziewać, niewielkie przedłużenie życia.

Wszystkie trzy rodzaje dysfunkcji rozkurczowej lewej komory są wtórne. Choroba nigdy nie jest pierwotna, dlatego konieczne jest ostrożne zatrzymanie głównej diagnozy. To jedyny sposób, aby zapobiec DDLJ.

Przyczyny fizjologiczne

Czynniki nie zawsze są patologiczne. W wielu przypadkach choroba rozwija się w wyniku naturalnych chwil. Co dokładnie

Wiek

W przypadku pacjenta wysokiego ryzyka 60+. Wraz z zanikiem aktywności funkcjonalnej organizmu zachodzą niebezpieczne, niszczące przegrupowania.

Tło hormonalne spada wraz z początkiem okresu klimakterium, zmniejsza się elastyczność struktur serca i rozwija się miażdżyca.

Ciężar chorób somatycznych jest silniejszy, zdolność do utrzymania aktywności fizycznej jest minimalna, zaczyna się stagnacja. Stąd brak pracy struktur serca w wyniku ich naturalnego zużycia.

Takie momenty nie mogą zostać przywrócone. Jedyne, co możesz zrobić, to brać leki wspomagające.

Na szczęście związana z wiekiem dysfunkcja rozkurczowa nie stanowi tak wielkiego niebezpieczeństwa, ponieważ nie ma tendencji do szybkiego postępu.

Aktywność sportowa przez długi czas

Nieodpowiedni stres prowadzi do stopniowej ekspansji serca. Nastąpiła restrukturyzacja całego ciała w nowy sposób, aby zapewnić organizmowi niezbędną ilość pożywienia.

Zagęszczony mięsień sercowy nie jest w stanie normalnie się skurczyć i typ DDLZH 1.

Z czasem stan się tylko pogarsza. Jeśli struktury serca nie otrzymują właściwego obciążenia, zjawisko dystrofii tkanek gwałtownie wzrasta. Dlatego zawodowi sportowcy i entuzjastyczni amatorzy nie są zdrowymi ludźmi.

Czynniki patologiczne

Są o wiele więcej i powodują zaburzenia w 70% sytuacji klinicznych.

Zwiększona masa ciała

Ściśle mówiąc, jest to tylko objaw głównego problemu. Osoby z otyłością w 100% przypadków cierpią na zaburzenia metaboliczne. Zwykle pod wpływem metabolizmu lipidów.

Nadmierne odkładanie się tłuszczów na ścianach naczyń krwionośnych powstaje na tle predyspozycji genetycznych lub braku równowagi hormonalnej.

Prawie zawsze występuje miażdżyca tętnic, która zwiększa prawdopodobieństwo potrójnej dysfunkcji rozkurczowej lewej komory.

Utrata wagi nie pomoże. Ma to wpływ na efekt, a nie na przyczynę. Wymagane jest długotrwałe leczenie podtrzymujące. Ma na celu skorygowanie stanu hormonalnego pacjenta.

Ten czynnik jest stosunkowo łatwy do znormalizowania. Ale jego wykrycie może trwać dłużej niż rok.

Zwężenie zastawki mitralnej

Występuje w wyniku przeniesienia procesów zapalnych, zawału serca lub wad wrodzonych planu organicznego. Najważniejsze jest brak przepuszczalności określonej struktury anatomicznej.

Zastawka mitralna działa jak przegroda między lewym przedsionkiem a komorą. Zapewnia stabilny przepływ krwi w jednym kierunku.

Jednak w wyniku zwężenia MK lub jego blokady płynna tkanka łączna wchodzi w niewystarczające ilości. Oznacza to, że emisja zostanie zmniejszona.

Bez leczenia chirurgicznego błędne koło nie może zostać złamane. Wady zastawki mitralnej sugerują protetykę. Efekt plastyczny nie daje.

Cierpiał na atak serca

Ostre niedożywienie mięśnia sercowego i martwica funkcjonalnie aktywnych tkanek serca. Rozwija się szybko, komórki kardiomiocytów obumierają w ciągu kilku minut, rzadziej godzin.

Bez pilnej hospitalizacji szanse przeżycia są minimalne. Nawet jeśli masz szczęście, pozostanie poważna wada w postaci CHD.

Nieprzyjemną konsekwencją zawału serca jest miażdżyca. Wymiana aktywnej tkanki na bliznie.

Nie kurczą się, nie mogą się rozciągać. Stąd ograniczenie (utrata elastyczności) komór i niezdolność do utrzymania wystarczającej ilości krwi.

Nadciśnienie

Niezależnie od choroby o tej samej nazwie. Każdy stabilny, objawowy wzrost ciśnienia powoduje nadmierne obciążenie struktur serca.

Istnieje bezpośredni związek między poziomem ciśnienia krwi a ryzykiem opisanego stanu. Wzrost tonometru o 10 mm Hg zwiększa prawdopodobieństwo naruszenia relaksacji lewej komory średnio o 15%.

Ponieważ nie można aresztować nadciśnienia tętniczego w rozwiniętych stadiach w kardynalny sposób, szanse na wyleczenie DDLJ są również bardzo niejasne.

Patologia zapalna mięśnia sercowego

Mają zakaźne pochodzenie lub genezę autoimmunologiczną, ale rzadziej. Charakteryzuje się agresywnym kursem. W krótkim okresie mogą doprowadzić do całkowitego zniszczenia przedsionków.

Objętości są tak duże, że zastąpienie blizną jest niemożliwe. Wymagana protetyka. Operacja jest również uważana za czynnik ryzyka.

Dlatego, jeśli podejrzewa się zapalenie mięśnia sercowego, należy skonsultować się z lekarzem lub wezwać karetkę. Terapia stacjonarna.

Zapalenie osierdzia

Skorupa serca, która utrzymuje organ w jednej pozycji. Uszkodzenia struktur prowadzą do tamponady. To jest kompresja wynikająca z nagromadzenia wysięku.

Leczenie jest pilne, pod nadzorem specjalisty. We wczesnych stadiach leczenia, w późniejszych stadiach, jeśli wykryje się powikłania, jest chirurgiczna.

Lista powodów jest niekompletna, ale opisane są szczególnie powszechne. Stan ten nigdy nie jest spowodowany przez momenty pozakardiologiczne. Ułatwia to diagnozę, z drugiej strony, daje początkowo trudne rokowanie na wyzdrowienie i życie.

Objawy

Objawy dysfunkcji LV są sercowe i neurogenne. Są to przejawy procesu patologicznego:

  • Ciężki obrzęk kończyny dolnej. Rano, także wieczorem, po długim pobycie w pozycji pionowej. Symptom zanika, a następnie powraca i tak dalej przez długi czas.
  • Intensywny kaszel. Nieproduktywna plwocina nie jest wydalana. W pozycji leżącej manifestacja jest wzmocniona. Prawdopodobnie początek niewydolności oddechowej, która zagraża życiu.
  • Arytmia. We wczesnych stadiach typowego częstoskurczu. Następnie pojawia się migotanie lub ekstrasystol. Znaki te wymagają pilnej korekty. Możliwe zatrzymanie ciała.
  • Zadyszka. Na wczesnym etapie po intensywnym wysiłku fizycznym. Potem następuje zaburzenie stanu spoczynku, co wskazuje na rozwinięty proces.
  • Słabość, senność, spadek wydajności prawie do zera.
  • Ból głowy
  • Omdlenie. Z reguły przejawy centralnego układu nerwowego występują stosunkowo późno. Dowody przemawiające za uogólnionym procesem wpływającym na struktury mózgowe. Ryzyko udaru znacznie wzrasta. Szczególnie niekorzystne pod względem rokowania są liczne stany omdlenia w ciągu jednego dnia.
  • Sinica trójkąta nosowo-wargowego.
  • Pallor skóry.
  • Uczucie ucisku w klatce piersiowej, ciężkość, dyskomfort.
  • Od czasu do czasu dochodzi do napadów nieuzasadnionego strachu. Ataki paniki jako opcja akceptowalna klinicznie.

Objawy te nie są specyficzne tylko dla dysfunkcji rozkurczowej LV, ponieważ występują na tle wszystkich możliwych problemów z układem sercowo-naczyniowym. Trwają jednak stale, w ogóle nie przechodzą. Napad napadowy nie jest charakterystyczny.

Diagnostyka

Przeprowadza się go pod kontrolą kardiologa, w razie potrzeby zaangażowany jest wyspecjalizowany chirurg, ale zwykle na etapie planowania leczenia chirurgicznego. Projekt badania zależy od zamierzonego powodu.

Priorytetowa lista działań jest następująca:

  • Przesłuchanie ustne pacjenta w sprawie skarg. Dla obiektywizacji objawów. Na tym etapie nie można powiedzieć nic konkretnego, z wyjątkiem stwierdzenia faktu pochodzenia kardiologicznego patologii.
  • Zbieranie historii. Styl życia, status przeniesiony, wiek, historia rodziny.
  • Pomiar ciśnienia krwi, tętna. Istnieje bezpośredni związek między stadium dysfunkcji rozkurczowej lewej komory a wskaźnikami. Na tle zaniedbanego zjawiska zmieniają się w górę. To nie jest aksjomat. Istnieją opcje z niestabilnymi numerami.
  • Codzienny monitoring. Rejestracja ciśnienia krwi i tętna przez 254 godziny w dynamice.
  • Elektrokardiografia. Ocena stanu funkcjonalnego struktur serca. Służy do wczesnego wykrywania arytmii.
  • Echokardiografia. Wizualizacja tkanek serca.
  • MRI lub CT w razie potrzeby.

Wykonuje się również osłuchiwanie - słuchanie dźwięków serca.

leczenie

Głównie etiotropowy, to znaczy mający na celu wyeliminowanie pierwotnej przyczyny stanu patologicznego. Jest praktykowany jako terapia medyczna i chirurgiczna.

W ramach konserwatywnej metodologii podejmuje się decyzję o tym, które leki są przepisywane:

  • Antyarytmiczne. Chinidyna lub Amiodaron, w zależności od tolerancji. Prawidłowe tętno, zapobieganie rozwojowi niebezpiecznego przedsionka lub ekstrasystolu.
  • Beta-blokery. Do tych samych celów, plus korekta wysokiego ciśnienia krwi. Karwedilol
  • Metoprolol jako niezbędny.
  • Hipotensyjne. Perindopril, Moxonidine, Diltiazem, Verapamil. Istnieje wiele opcji.
  • Nitrogliceryna w celu łagodzenia bólu, jeśli występuje.
  • Glikozydy nasercowe. Popraw kurczliwość mięśnia sercowego. Nalewka z lilii lub Digoxin jako główny.
  • Diuretyki. Usuń nadmiar płynu z ciała. Lepiej jest używać leków oszczędzających, takich jak Veroshpiron.

Techniki chirurgiczne mające na celu eliminację wad, wad. Ćwiczenie protetyki uszkodzonych tkanek i struktur. Podobną metodę przypisuje się ściśle według wskazań, jeśli nie ma innego wyjścia.

Zmiana stylu życia, z wyjątkiem wykluczenia palenia i alkoholu, nie ma większego sensu. Proces już działa.

Jednocześnie zdecydowanie zaleca się zmniejszenie intensywności wysiłku fizycznego. Szanse na powikłania są wysokie.

perspektywy

Prawdopodobny wynik zależy od wielu czynników. Dysfunkcja rozkurczowa sama w sobie nie wnosi dobrego pacjenta, ponieważ nie jest pierwotna i zależy od przebiegu choroby podstawowej.

Jakie punkty należy wziąć pod uwagę przy określaniu prognozy:

  • Wiek
  • Paul Mężczyźni częściej umierają z powodu patologii serca.
  • Historia rodziny.
  • Historia indywidualna. Jakie choroby były i są, co pacjent im zabiera.
  • Ogólne zdrowie.
  • Sposób życia
  • Masa ciała, stopień otyłości, jeśli występuje.
  • Charakter otrzymanego leczenia.
  • Aktywność zawodowa, czy aktywność fizyczna jest obecna.

Ogólnie, na tle obecnych patologii, prawdopodobieństwo śmierci wynosi 60% w ciągu 3-5 lat.

Jeśli w ogóle nie ma czynników ryzyka, ryzyko śmierci określa się na 7-12%. Odzyskiwanie ma dobre perspektywy. Lekarz może powiedzieć coś konkretnego po okresie obserwacji.

Możliwe komplikacje

  • Zatrzymanie krążenia w wyniku niedożywienia i zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego.
  • Atak serca. Martwica aktywnych, funkcjonalnych tkanek. Zwykle rozległy, związany z niemal bezwarunkową śmiercią.
  • Wstrząs kardiogenny. W wyniku katastrofalnego spadku podstawowych funkcji życiowych. Wydostanie się z tego stanu jest prawie niemożliwe. Ryzyko jest maksymalne.
  • Udar Osłabienie troficznej tkanki nerwowej. Towarzyszy mu deficyt neurologiczny o różnym stopniu nasilenia. Być może pogwałcenie myślenia, mowy, wzroku, słuchu, mnestycznych, zdolności poznawczych, zachowania i innych momentów.
  • Otępienie naczyniowe. Objawy podobne do choroby Alzheimera. Biorąc pod uwagę utrzymywanie się naruszeń układu sercowo-naczyniowego, prognozy są słabe i trudno je odwrócić.
  • Niewydolność oddechowa, obrzęk płuc.
  • Choroba zakrzepowo-zatorowa.

Śmierć lub niepełnosprawność, jako wynik wszystkich opisanych powyżej konsekwencji.

Powikłania powstają w wyniku niewystarczającego lub braku jakości leczenia. Szczególnie oporne formy niestety nie są podatne na terapię w ogóle lub wyniki nie mają znaczenia klinicznego. Takie sytuacje przynajmniej są, ale są.

Podsumowując

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory jest naruszeniem przepływu krwi w wyniku niedostatecznego przepływu płynnej tkanki łącznej do lewej komory podczas rozluźnienia narządu mięśniowego (rozkurcz).

Perspektywy leczenia zależą od głównej diagnozy. Techniki się różnią. Terapia jest skuteczna tylko na wczesnym etapie.

Czym jest dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1?

Przyczyny i mechanizm choroby

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory jest procesem, w którym mięśnie serca nie mogą w pełni się rozluźnić, dzięki czemu organizm otrzymuje niewystarczającą ilość krwi, której potrzebuje. Podczas normalnej pracy serca istnieją takie etapy:

  • rozluźnienie mięśnia sercowego;
  • ruch krwi wzdłuż określonej drogi;
  • nasycenie krwi wszystkimi niezbędnymi składnikami serca.

Gdy rozkurczowa funkcja lewej komory zakłóca proces napełniania krwią w chwili jej rozluźnienia. Ciało chce naprawić tę sytuację i aby wypełnić niedobór krwi, lewe atrium pracuje maksymalnie, aby wypełnić lukę w obecnej sytuacji.

W wyniku tak ciężkiej pracy wzrasta, a ta sytuacja prowadzi do jej przeciążenia. Stałe wysokie ciśnienie krwi i niedokrwienie mięśnia sercowego są najczęstszymi przyczynami tej choroby.

Dysfunkcję rozkurczową lewej komory typu 1 obserwuje się w większym stopniu u osób starszych, zwłaszcza u kobiet. Głównymi przyczynami dysfunkcji rozkurczowej lewej komory są:

  1. Niedokrwienie mięśnia sercowego.
  2. Nadciśnienie.
  3. Zaawansowany wiek.
  4. Nadwaga.
  5. Zwężenie aorty.

Brak elastyczności tkanki mięśniowej serca, co prowadzi do dysfunkcji kurczenia się i rozluźnienia, jest głównym czynnikiem choroby. Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory może wystąpić zarówno u dorosłych, jak i noworodków.

Szczególne traktowanie nie jest tutaj konieczne, taki stan nie stanowi wielkiego zagrożenia, z wyjątkiem wcześniactwa niemowlęcia lub w przypadku, gdy dziecko cierpi z powodu głodu tlenowego.

Należy wyraźnie rozróżnić między dysfunkcją rozkurczową a rozkurczową niewydolnością serca. Jeśli drugi termin obejmuje pierwszy termin, wówczas dysfunkcja rozkurczowa nie zawsze oznacza niewydolność serca.

Prawdopodobne przyczyny

Najczęstszą przyczyną dysfunkcji rozkurczowej jest naturalny wpływ starzenia na serce. Wraz z wiekiem mięsień sercowy staje się trudniejszy, zakłócając napełnianie lewej komory krwią. Ponadto istnieje wiele chorób, które mogą prowadzić do tej patologii.

Choroby wywołujące dysfunkcję rozkurczową - tabela

Dlaczego rozwija się dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1? Powody tego zjawiska są następujące:

  • patologia nadciśnieniowa;
  • kardiomiopatia przerostowa;
  • naciekające (okresowe) uszkodzenia serca (to jest ataki serca, choroba wieńcowa, przewlekłe nadciśnienie tętnicze) i przerost poszczególnych segmentów serca, które znajdują się poza strefą rozszerzania i przerzedzania).

Charakterystyczne cechy naruszenia

Przedstawiono objawy objawowe stanu nienormalnego:

  • stale kaszel - w niektórych przypadkach wyraźne ataki;
  • napadowy typ duszności - krótkotrwałe zaprzestanie oddychania podczas snu;
  • okresowa duszność.

Dodatkowe objawy choroby to:

  • bolesne doznania w przestrzeni zastawkowej - ataki przypominają niedokrwienne uszkodzenie mięśnia sercowego;
  • ciężki obrzęk tkanek kończyn dolnych;
  • ostre skurcze;
  • brak tlenu.

Rodzaje patologii

Pochodzenie przerostowe - odnosi się do pierwotnego stadium zmiany, często rejestrowanego u pacjentów z wczesnym stadium nadciśnienia. Pacjenci mają powierzchowne zmiany w zwiotczeniu mięśni lewej komory.

Pseudonormalne - utrwalone u pacjentów z poważnymi nieprawidłowościami w działaniu mięśnia sercowego. Na tle anomalii następuje obniżenie poziomu rozluźnienia mięśni, wzrost ciśnienia w atrium po lewej stronie. Wypełnienie komory o tej samej nazwie wynika z różnicy ciśnień.

Restrykcyjna - końcowa faza dysfunkcji jest jedną z najbardziej niebezpiecznych. Wypełnienie komory jest minimalne ze względu na spadek poziomu elastyczności jej ścian i wzrost ich sztywności.

Przyczyny i mechanizm choroby

Upośledzenie czynnościowe w fazie rozkurczowej lewej komory odnosi się do nieprawidłowych procesów związanych z wiekiem, większość pacjentów to kobiety. Choroba wywołuje zaburzenia procesów krążenia krwi i zmiany zanikowe elementów strukturalnych mięśnia sercowego.

Proces napełniania komory serca krwią obejmuje kilka kroków:

  • całkowite rozluźnienie tkanek mięśniowych ciała;
  • pasywny transfer krwi do komory - pod wpływem różnicy wskaźników ciśnienia;
  • Skurcz przedsionka powoduje wyładowanie pozostałej krwi do komory.

Jeśli w jednym z powyższych etapów występują zmiany patologiczne, rzut serca nie jest w pełni. Anomalia powoduje powstawanie niedostatecznej funkcjonalności lewej komory.

Objawy i rodzaje chorób

Objawy dotyczące osób z dysfunkcją rozkurczową są takie same jak u pacjentów z jakąkolwiek postacią niewydolności serca.

W przypadku rozkurczowej niewydolności serca pojawiają się oznaki stagnacji w płucach:

Pacjenci z tą diagnozą często cierpią z powodu tych objawów w postaci nagłych ataków, które pojawiają się bez ostrzeżeń. Ten rozkurczowy CH różni się od innych form niewydolności serca, w których zadyszka z reguły rozwija się stopniowo przez kilka godzin lub dni.

Nagłe i ciężkie trudności w oddychaniu, które są powszechne w rozkurczowej HF, nazywane są epizodami „wybuchów obrzęku płuc”.

Chociaż to obrzęk płuc odróżnia rozkurczową HF, pacjenci z tą chorobą mogą również doświadczać mniej ciężkich epizodów trudności w oddychaniu z bardziej stopniowym rozwojem.

Diagnoza dysfunkcji

Możliwe jest wykrycie obecności dysfunkcji rozkurczowej za pomocą badania ultrasonograficznego serca - echokardiografii. Ta metoda badania pozwala ocenić charakterystykę zwiotczenia mięśnia sercowego podczas rozkurczu i stopień sztywności ścian lewej komory.

Echokardiografia może również pomóc w wykryciu przyczyny dysfunkcji rozkurczowej. Na przykład można go użyć do identyfikacji:
.

  • pogrubienie ścian lewej komory z nadciśnieniem i kardiomiopatią przerostową;
  • zwężenie aorty;
  • niektóre rodzaje kardiomiopatii restrykcyjnej.

Niemniej jednak wielu pacjentów z objawami dysfunkcji rozkurczowej w badaniu echokardiograficznym nie ma innych patologii, które mogłyby wyjaśnić jego obecność. U takich osób niemożliwe jest określenie konkretnej przyczyny choroby.

Należy zauważyć, że dla każdego stopnia dysfunkcji rozkurczowej istnieją specyficzne kryteria podczas prowadzenia echokardiografii, więc można je określić tylko za pomocą tego badania.

Ubiegając się o profesjonalną pomoc, pacjent przechodzi serię badań laboratoryjnych i instrumentalnych:

  • kliniczne i biochemiczne badania krwi;
  • EKG;
  • Monitorowanie Holtera;
  • USG Dopplera;
  • echokardiografia.

Dodatkowe środki diagnostyczne to:

  • określanie poziomów hormonów;
  • obrazy radiologiczne;
  • angiografia wieńcowa itp.

leczenie

Aby zapewnić obecność tych chorób, musisz przejść następujące testy i zostać zbadanym:

  1. Krew i mocz (łącznie dla poziomów hormonów).
  2. EKG
  3. Elektrokardiografia.
  4. RTG klatki piersiowej.
  5. MRI
  6. Koronarografia.

Leczenie dysfunkcji odbywa się za pomocą leków i ma na celu między innymi wyrównanie powikłań. Jeśli choroba jest bezobjawowa, leczenie na wczesnym etapie polega na przyjmowaniu inhibitorów ACE. Są to leki, które chronią inne narządy przed skutkami wysokiego ciśnienia krwi i mają korzystny wpływ na mięsień sercowy, zapobiegając jego modyfikacji. Wśród nich są:

Jeśli objawy są wyraźne, wyznacza się:

  • leki moczopędne (zapobiegają stagnacji w narządach): Veroshpiron, Diuver, Lasix, Furosemid;
  • blokery kanału wapniowego i beta-adrenolityki (naczynia relaksacyjne, zmniejszają serce, co zmniejsza obciążenie narządu);
  • glikozydy (poprawiają siłę skurczów serca);
  • statyny (normalizują poziom cholesterolu, który jest ważny dla miażdżycy);
  • aspiryna rozrzedzająca krew.

Gdy dysfunkcji lewej komory przypisuje się dietę polegającą na ograniczeniu spożycia soli do 1 g dziennie i płynów - do 1,5 litra. Konieczne jest ograniczenie konsumpcji smażonych, pikantnych, słonych produktów oraz zwiększenie liczby owoców, warzyw i produktów mlecznych w menu.

Przy zachowaniu tych wymagań i przepisanej terapii na czas, rokowanie choroby może być korzystne.

Najlepszą strategią leczenia dysfunkcji rozkurczowej i rozkurczowej niewydolności serca jest próba wykrycia i leczenia przyczyny. Dlatego konieczne jest pokonanie następujących problemów:

  1. Nadciśnienie. Osoby z dysfunkcją rozkurczową często mają wysokie ciśnienie krwi, które jest trudne do wykrycia. Co więcej, bardzo często takie nadciśnienie jest leczone niewłaściwie. Jest to jednak bardzo ważne dla pacjentów z dysfunkcją rozkurczową do kontrolowania ciśnienia krwi w normalnym zakresie.
  2. Choroba niedokrwienna serca. Osoby z dysfunkcją rozkurczową należy zbadać, aby sprawdzić, czy mają chorobę wieńcową. Ta choroba jest częstą przyczyną zaburzeń rozkurczowych.
  3. Migotanie przedsionków. Szybkie bicie serca spowodowane tym zaburzeniem rytmu może spowodować znaczne pogorszenie funkcjonowania serca u osób z dysfunkcją rozkurczową. Dlatego kontrola rytmu jest bardzo ważnym aspektem w leczeniu pacjenta z migotaniem przedsionków i dysfunkcją rozkurczową.
  4. Cukrzyca i nadwaga. Utrata masy ciała i kontrola glukozy pomagają zatrzymać pogorszenie czynności rozkurczowej.
  5. Siedzący tryb życia. Wiele osób z dysfunkcją rozkurczową ma głównie siedzący tryb życia. Program ćwiczeń aerobowych może poprawić funkcję rozkurczową serca.

Oprócz środków mających na celu identyfikację i leczenie przyczyn dysfunkcji rozkurczowej, lekarz może przepisać leki, które wpływają na jej objawy. W tym celu najczęściej stosowane są diuretyki (furosemid), które usuwają nadmiar wody i sodu z organizmu, zmniejszając nasilenie objawów przekrwienia płuc.

Terapia zależy od stadium i ciężkości choroby, kategorycznie przeciwwskazane jest przepisywanie tego lub innego leku, ponieważ serce jest istotnym narządem, dlatego lepiej nie szkodzić zdrowiu przez złe działania.

W przypadku braku objawów niewydolności lekarz może zalecić przyjmowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Jest regulatorem ciśnienia krwi i chroni narządy docelowe przed tą chorobą.

Narządy docelowe to te, które cierpią głównie z powodu dysfunkcji układu sercowo-naczyniowego, to znaczy, że są pierwszymi „celami”, które utrudniają niewydolność krwi. Należą do nich nerki, mózg i rdzeń kręgowy, serce, naczynia krwionośne i siatkówka.

Przyjmując inhibitory ACE codziennie w dawce przepisanej przez lekarza, można zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań w narządach docelowych i zapobiec rozwojowi przewlekłej niewydolności serca. Takie leki obejmują Enalapril, Quadropril, Lizynopryl.

Trudno powiedzieć, który z nich jest lepszy, wszystko jest negocjowane w recepcji z terapeutą lub kardiologiem i jest wyznaczane na podstawie objawów i wcześniejszych doświadczeń z przyjmowaniem leku.

Jeśli masz nietolerancję na inhibitory ACE lub z pewnych obiektywnych powodów, lekarz zdecydował, że ci nie pomogą, są przypisani do APA II (antagoniści receptora angiotensyny). Posiadaj dokładnie te same właściwości. Należą do nich losartan, walsartan i inne.

Gdy oznaki choroby są wyraźne, potrzeba jeszcze więcej leków, aby złagodzić objawy:

  • leki moczopędne (diuretyki) - zmniejszają objętość krwi krążącej z powodu usuwania nadmiaru płynu;
  • beta-blokery - zmniejszają częstość akcji serca, zmniejszając obciążenie organizmu;
  • glikozydy nasercowe - zwiększają siłę skurczów serca;
  • Aspiryna jest przepisywana w celu zmniejszenia ryzyka zakrzepów krwi, a zatem niedokrwienia;
  • Statyny - przeprowadzają kontrolę lipidów we krwi dzięki normalizacji frakcji cholesterolu, szkodliwej dla naczyń krwionośnych.

Obecnie nie istnieje jeden schemat leczenia, który byłby uznawany przez większość specjalistów. Wynika to częściowo z faktu, że choroba jest słabo trudna do zdiagnozowania. Jak wspomniano powyżej, takie odchylenie jest bezobjawowe przez bardzo długi czas, w wyniku czego pacjent szuka pomocy medycznej zbyt późno.

Co więc zrobić, jeśli masz dysfunkcję rozkurczową lewej komory typu 1? Leczenie takiej choroby sprowadza się do eliminacji przyczyn, które wywołują negatywne trendy. Zatem pacjenci muszą:

  • wyleczyć istniejące niedokrwienie;
  • rób normalne tętno;
  • niższe ciśnienie krwi.

Ponadto, gdy taki stan patologiczny zostanie wykryty, pacjentowi przepisuje się leki z grupy blokujących ACE. Najczęściej wybór specjalistów przypada na „Lizonopril”. Jest przepisywany w postaci tabletek 20-40 miligramów na dobę (w dwóch dawkach).

Dobre wyniki w leczeniu tego odchylenia można osiągnąć dzięki zastosowaniu blokerów wapnia. Zatem obie grupy leków obniżają ciśnienie krwi, znacznie zmniejszają zapotrzebowanie na tlen w tkankach serca, a także zatrzymują i zmniejszają przerost lewej komory.

Nawiasem mówiąc, z powodu przyjmowania tych leków poprawia się praca rozkurczu serca, co dodatkowo prowadzi do normalizacji hemodynamiki.

Najlepsze wyniki leczenia takiej choroby obserwowano w połączeniu leków moczopędnych oszczędzających potas z lekami nasercowymi. Jeśli jest to absolutnie konieczne, można zastosować inne leki przeciwnadciśnieniowe.

Zapobieganie chorobom

Możesz zapobiec rozwojowi dysfunkcji rozkurczowej za pomocą środków mających na celu zapobieganie chorobom układu krążenia:

  • racjonalna i zrównoważona dieta o niskiej zawartości tłuszczu i soli;
  • regularne ćwiczenia;
  • kontrola cukrzycy i ciśnienia krwi;
  • utrzymanie normalnej wagi;
  • minimalizowanie stresu.

perspektywy

U pacjentów z dysfunkcją rozkurczową rokowanie powrotu do zdrowia jest korzystne, ale tylko wtedy, gdy pacjent bezwarunkowo przestrzega wszystkich zaleceń specjalisty.

Z rozkurczową HF szanse na wyzdrowienie są większe niż w przypadku skurczowej HF, ale mniejsze niż u osób z dysfunkcją rozkurczową bez niewydolności serca. Terminowa diagnoza i kompetentna terapia mogą poprawić rokowanie choroby.

Dysfunkcja rozkurczowa jest znacznie częstsza niż wcześniej sądzono. Choroba ta występuje u 15% pacjentów w wieku poniżej 50 lat iu 50% osób powyżej 70 lat. Dlatego można powiedzieć z pewnością, że rola tej choroby w rozwoju niewydolności serca jest wyraźnie niedoceniana.

Nie można osiągnąć pełnego przywrócenia dysfunkcji rozkurczowej lewej komory. Aby przedłużyć życie pacjenta, kardiolodzy zalecają:

  • szukaj fachowej pomocy w odpowiednim czasie;
  • nie przerywać przepisanej terapii lekowej (przypisanej do prawidłowych problemów z układem krążenia);
  • przejść pełne leczenie głównego procesu patologicznego;
  • przejdź do zalecanej diety;
  • spełniać wymagania dotyczące pracy i odpoczynku.

Po spełnieniu powyższych warunków rokowanie staje się korzystne - pacjenci wracają do normalnego trybu życia przez wiele lat.